Ergenlik çok kötü bir şey. O anki ruh halimle ilgili bir yazı yazmaya başlıyorum ve yazıyı tamamlayamadan ruh halim değişiyor. Berbat.

Yaz tatilinden nefret ediyorum. Okula alışmıştım fakat tatildeyken sürekli okul hakkında kaygılanıyorum.

Eğitimin kendisinden nefret ediyorum. Eğer çocukları bir şeyler öğretmeyi isteselerdi, ne okullara, ne sınavlara, ne de notlara ihtiyaç duyulurdu. Fakat nedense okullar, sınavlar, notlar ve sınıflandırmalar gibi tamamen gereksiz unsurlar kullanılıyor.

Zaten adaletsiz ve saçma bir sınav sistemi varken, daha kötü bir sistem getirmeyi başarabiliyorlar. 7 senedir tanıdığım hiçbir öğretmen adil ve tüm öğrencilerine eşit değilken okul notlarına göre okullara yerleştirmek kadar saçma bir proje olabilir mi? Öğretmenlerin sevdikleri öğrencilerin notlarını yükselteceklerine ve sevmedikleri öğrencilerin notlarını düşüreceklerine eminim. Hatta sınavda birinci olmaları için öğrencileri ölümüne çalıştıran özel okullar gerçekten adil notlar mı verecek sizce?

Dinle ilgili konulardan nefret ediyorum. Eğer hayatımın sonuna kadar acı çekmeme neden olacak bir seçim olsa daha kolay olurdu ama sonsuzluk düşünemediğim kadar büyük bir şey.

Dünyanın en megaloman insanı olarak bir yaratıcının olup olmadığından önce gönderdiklerinin doğru olup olmadığını düşünüyorum(ve Death Note'u yeniden bitirdim).

Diyelim ki Müslüman biri var (adı R olsun) ve bir de Müslüman olmayan biri var (hangi dinden olduğu ya da inançlı olup olmadığı önemli değil). R tüm kötülükleri yapsa, insanlara eziyet etse, hatta Müslüman olmayanlara saldırsa bile eğer Allah'a, peygamberlere vs. inanıyorsa Müslüman kalır. 2. kişi ise ne kadar iyi biri olursa olsun, insanlığa ne kadar faydası olursa olsun eğer Allah'a inanmıyorsa Müslüman olmaz.

R, Cehennem'de yanarak cezasını çektikten sonra, eninde sonunda Cennet'e girer ve sonsuza dek krallar gibi yaşar.

2. kişi ise, hayatı boyunca yaptığı her şey yok sayılarak sonsuza dek yanar.

Sizce bu adil mi? İnsanları kendisine tapanlar ve tapmayanlar olarak ayıran ve dünyada yaptıklarını önemsemeyen bir tanrı bana adil gelmiyor.

Deizmde kesin bir öğreti olmadığı için böyle mantıksızlıklar yok fakat nasıl desem... Deizmde tanrı, boşlukları doldurmak için var sanki. Eğer bir gün bilim yaratılışı, evrenin oluşumunu ve benzer olayları açıklarsa, tanrı yok mu olacak yani?

Yine de, en iyisi İslam sanırım, çünkü (büyük ihtimalle etrafımdaki herkes Müslüman olduğu için) dua etmeye falan alışkınım ve dürüst olmak gerekirse dua etmek beni gerçekten rahatlatıyor.
Birkaç yerde gördüğüm ve bu konu hakkında bir anime filmi vardı, onu izlerim belki bu gece.
Bazen gerçekten iyi resim çizmek istiyorum. Bu konuda neden bu kadar beceriksizim acaba?
Aslında burada bir şey açıklamak istiyorum. Bazen kendimi fazla küçük görebiliyorum ve yeteneklerimi küçümseyebiliyorum, fakat resim konusunda dediklerim birebir doğru. Hiçbir şekilde resim çizemiyorum.
Ama çizmeyi gerçekten çok isterdim. Resim yazıdan farklı, yazı insanları düşünmeye iter, asla kendi fikrinizi olduğu gibi aktaramazsınız insanlara. Fakat resimde, zihninizdekini aynen çizebilirsiniz, hiçbir bozulma olmadan. Bence büyük bir özgürlük.
İsim bulma konusunda çok kötüyüm. Neredeyse 'Place Name Generator, Fantasy Name Generator' benzeri siteler olmadan yazı yazamıyorum. Berbat bir duygu.
Yazıya ara vermek pek iyi bir şey değil. Tüm fikirlerim, ruh halim falan yok oluyor. Yazmayı bırakayım bari.